Je kind wordt boos om iets kleins, slaapt onrustig, voelt alles intens, raakt snel overprikkeld of lijkt steeds opnieuw vast te lopen. Je hebt misschien al van alles geprobeerd en toch blijft er dat gevoel dat je nog niet helemaal begrijpt wat er werkelijk speelt.

Dat gevoel neem ik serieus.

Ik kijk niet alleen naar wat een kind doet, maar naar het geheel waarin dat gedrag ontstaat. Naar geboorte en ontwikkeling, naar gevoeligheid, naar het lichaam, naar de verbinding tussen ouder en kind en naar de plek die een kind inneemt binnen het gezin.

Sommige kinderen reageren heel sterk op wat ze om zich heen voelen. Op drukte, veranderingen, spanning, verwachtingen of emoties waar nog weinig woorden voor zijn.

Soms ligt de ingang volledig bij het kind zelf. Soms merk je dat het gedrag ook iets in jou als ouder wakker maakt. En soms ontstaat er pas beweging wanneer we gaan zien hoe verschillende delen van het gezin met elkaar verweven zijn geraakt.

Dat gaat nooit over schuld, het gaat over begrijpen.

Over leren zien wat bij wie hoort. Over herkennen wanneer een kind bescherming zoekt, wanneer het te veel draagt of wanneer het lijf simpelweg aangeeft dat iets te veel is geworden.

Ik werk daarin met mijn kennis, maar ook met wat zich in het contact laat voelen. Soms vertelt het lichaam iets voordat het kind dat zelf kan benoemen. Soms valt ineens op dat een bepaald onderwerp spanning geeft. Soms komt er een beeld of gevoel op dat een richting aanwijst.

Ik leg dat nooit als waarheid over jullie heen. Ik zie het als een draadje dat we samen kunnen volgen. Mijn wens is uiteindelijk niet dat jij afhankelijk wordt van mijn blik. Mijn wens is dat jij je kind steeds beter leert lezen.

Dat je vertrouwen krijgt in je eigen waarneming en steeds beter kunt voelen wanneer je kind alleen even boos of moe is en wanneer er werkelijk iets onder de oppervlakte om aandacht vraagt.