Met beide voeten op de grond en mijn voelsprieten aan.
Misschien is dat wel de rode draad door mijn leven.
Ik heb eigenlijk altijd een beetje in twee werelden geleefd. Aan de ene kant ben ik ontzettend aards. Ik hou van koken, eten, buiten zijn, bewegen, kinderen om me heen, hard lachen en van alles wat gewoon heel menselijk is.
En tegelijkertijd is er altijd die andere laag geweest.
Een wereld die niet altijd zichtbaar is, maar die ik wel voel. Sferen, onderstromen, intuïtie, dingen die je soms oppikt zonder precies te kunnen uitleggen hoe.
Ik ben Anouk, moeder van twee heel verschillende kinderen. De één neemt ontzettend veel waar, voelt snel sferen aan en raakt gemakkelijk vol van alles wat binnenkomt. De ander is juist sterk aanwezig, snel, beweeglijk en laat heel duidelijk voelen wat ze wel en niet wil. Juist door hen zie ik iedere dag opnieuw hoe verschillend kinderen kunnen zijn en hoeveel er soms achter gedrag schuilgaat.
Zelf voelde ik als kind ook veel. Ik pikte sferen op, zag soms dingen die anderen niet zagen en wist of voelde soms ineens iets zonder precies te begrijpen waar het vandaan kwam. Lange tijd dacht ik eigenlijk dat iedereen zo werkte.
Pas later leerde ik dat gevoelig waarnemen niet hetzelfde is als alles wat je voelt voor waarheid aannemen.
Voor mij zit de kunst juist in voelen én onderscheiden. Vertrouwen op je intuïtie, maar ook nieuwsgierig blijven: klopt dit werkelijk? Is het van mij, van jou, van vroeger of vul ik misschien iets in?
Na de geboorte van mijn dochter verloor ik mijn lichaams en hoofdhaar. Wat begon als iets lichamelijks, werd het begin van een veel grotere zoektocht.
Ik wilde begrijpen wat mijn lichaam mij vertelde, waarom ervaringen zo diep kunnen doorwerken en waarom ons hoofd soms allang verder is terwijl ons lichaam nog iets lijkt vast te houden.
Die zoektocht bracht me steeds verder in ontwikkeling, zwangerschap en geboorte, het lichaam, voeding, gezinssystematiek, energetisch werk en intuïtie.
Mijn opleidingen hebben me veel kennis gegeven, maar het leven zelf misschien nog wel meer. Het moederschap, mijn eigen lichaam, mijn relaties en vooral mijn kinderen hebben me geleerd om niet te snel te denken dat ik het antwoord al weet.
Dat is ook hoe ik werk.
Ik kijk naar wat zich laat zien, luister naar wat iemand vertelt en ben nieuwsgierig naar wat er misschien onder het gedrag of de woorden meespeelt.
Mijn kennis geeft me grond onder mijn voeten. Mijn intuïtie helpt me soms nét ergens anders te kijken.
En uiteindelijk voel jij zelf of iets klopt.
Misschien is dat precies waar die twee werelden voor mij samenkomen.
Met beide voeten op de grond en mijn voelsprieten aan.
